Chęć posiadania dziecka jest naturalna i wiele kobiet uważa oczekiwanie na dziecko i jego narodziny za najważniejszy moment w swoim życiu. Poczęcie dziecka mogłoby wydawać się najłatwiejszą rzeczą na świecie, jednakże tak nie jest w przypadku wielu par.

Niepłodnością określa się niemożność osiągnięcia ciąży po 12 miesiącach regularnego współżycia bez stosowania metod antykoncepcyjnych. Większość par zakłada, że jest płodna i oczekuje efektów zaraz po zakończeniu stosowania antykoncepcji. Prawie 10% kobiet w wieku rozrodczym jest niepłodna a około 25% doświadczyło przynajmniej jednego okresu niepłodności w swoim życiu. Większość par, które mają problemy z zajściem w ciążę nie jest bezpłodna lecz ma ograniczoną szansę poczęcia potomstwa w sposób spontaniczny, naturalny z różnych przyczyn.

Najbardziej znanymi powodami niepłodności są nieprawidłowości owulacji i funkcji jajowodów oraz defekty nasienia. Ale bardzo duża liczba par zalicza się do tzw. grupy „niewyjaśnionej przyczyny niepłodności” /idiopatycznej/. Z problemem niepłodności boryka się coraz więcej par, co więcej dane te zwiększają się z roku na rok.

Wśród par, które szukają medycznej pomocy, problem niepłodności w 40% znajduje się po stronie kobiety a w 30% po stronie mężczyzny. W pozostałych przypadkach problem ten jest po obu stronach lub nie da się go zdefiniować.

Światowa Organizacja Zdrowia /WHO/ szacuje, że 60 – 80 mln par jest niepłodna, około 2-10% z nich jest niezdolna do poczęcia dziecka naturalnymi metodami a około 10-25% par jest niezdolna do poczęcia 2-go dziecka. Udokumentowano, że 1 na 6 par szuka pomocy medycznej w poczęciu dziecka a pomoc ta może mieć zakres od podstawowych porad lekarza do technik wspomaganego rozrodu czyli zapłodnienia in vitro.

Diagnoza „niepłodność” nie musi jednakże oznaczać bezdzietności. Stosowane współcześnie techniki leczenia i wspomaganego rozrodu sprawiają, że u 80% niepłodnych par leczenie kończy się upragnioną ciążą.